اخبارTOPتبصره و مرور بر مطبوعات

تبصره

کابل/ ۱۷  قوس/ باختر

اولین موضوع آجندا در گفت وگو های دوحه،بایدآتش بس وقطع خشونت باشد٬این خواست مردم است و بایدبه آن تمکین شود.

مفسرآژانس باختر می نگارد؛توافق نامه صلح میان امریکا وطالبان به تاریخ سوم حوت سال پاردر دوحه امضا شد. قراربود که یک ماه بعد از امضای این توافق نامه گفت وگو ها میان افغانان آغازشود مگر طالبان باآغازگفت وگو ها میان افغانان آماده نشدند و بر رهایی پنج هزارزندانی شان تاکید کردند. با آن که دولت افغانستاندر هیچ بخشی این توافق نامه جای خود را پیدا نکرد و هیچ مسوولیت در قبال آن نداشت مگر با آنهم٬ برای تقویت روند صلح بیشتراز شش هزار و دوصد هزارزندانی طالبان را رها کرد که زمینه برای آغاز گفت وگو ها میان افغانان مساعد شود٬ با وجود این کار٬ گفت وگو ها هشتاد روز طول کشید که سرانجام روی کارشیوۀ مذاکرات توافق شد٬دروجود پیشرفت های تازه٬امید های تازه در وجود مردم بالاگرفت٬ دوروز است که دو طرف٬ روی آجندای مذاکرات رایزنی دارند٬مردم آرزو دارند که اولین وضوع آجندا در گفت وگو های دوحه،آتش بس وقطع خشونت ها باشد٬این خواست مردم است و بایدبه آن تمکین شود٬مگر قسمی که شنیده می شود بازهم مسئلۀ رهایی زندانیان طالبان از زندان های کشور در حال مطرح شدن است٬تاسف در این است که این مسئله همزمان با آغاز سفر زلمی خلیل زاد نمایندۀ وزارت خارجۀ امریکا برای صلح افغانستان به منطقه مطرح می شود وسرپرست سفارت امریکا در کابل آن را رسانه یی می کند.

راس ویلسن، سرپرست سفارت ایالات متحده در کابل می‌گوید« طالبان انتظار دارند که کمتر از ده روز دیگر هفت‌هزار زندانی دیگر این گروه از زندان‌های حکومت افغانستان آزاد شوند.»

او تاکید دارد«بخش مشخصی در ارتباط به این مورد در توافق‌نامۀ امریکا با طالبان جا داده شده‌است.»

در همین حال نعیم وردک که از او به نام  سخنگوی دفتر سیاسی طالبان در قطر یاد می شود بعد از دیدارهیئت طالبان با خلیل زاد در دوحه گفت:« در این گفت وگو ها روی رهایی زندانیان این گروه گفت ‌وگو شده‌است.»

باید گفت که دولت افغانستان با رهایی اضافه از شش هزار و دوصد هزار زندانی طالب ٬ حسن نیت خود را دربرابر صلح انجام داده است با آن که هشدار های زیادی در خصوص رهایی آنان وجود داشت و بسیاری از کشورهای دوست افغانستان ازاین اقدام دولت افغانستان ناراض شدند و سازمان حقوق بشری آن را حرکت نا متعادل در برابرقربانیان جنگ خواندند٬سازمان امنیتی از بازگشت دوبارۀ آزاد شدگان به میدان جنگ سخن گفتند، مگر دولت افغانستان برای تقویت روندصلح٬ آزادی زندانیان خطرناک طالبان را ترجیح داد.

 در حالی که آزادی این زندانیان  کوچک ترین اثرمثبت بر روند صلح نکرد٬مگر حالا که گفت وگو ها میان طالبان و هیئت جمهوری اسلامی افغانستان وارد فصل تازه یی شده است٬ وارد شدن خلیل زاد به صحنه ومطرح شدن مسئلۀ رهایی بیشتر زندانیان طالبان خود پرسش هایی را به میان می آورد که باید دو طرف مذاکره کننده متوجۀ آن شوند.

شمار زیادی از سیاست ورزان را باور به این است که چهره های مشخص از کشور های مشخص در وضعیتی که روند صلح به مراحل حساس خود می رسد وارد می شوند و آجندا سازی می کنند.

گفت وگوهای صلح هم در مراحل حساس آن است ونیاز به تقویت دارد٬صلح حق مردم افغانستان است نیاز است که دو طرف مذاکره کننده در دوحه به عنوان افغانان با قاطعیت درافغانی شدن و افغانی ماندن این روند تلاش کنند و اگرکدام مسئله جنجالی است میان خود مطرح کنند نه آن که از مسیر یک خارجی به میز مذاکره کشانده شود و باز هم  یک روند ملی به بن بست برود٬لازم است افغانان با زبان مشترک که دارند خود مسایل دشوار را مطرح کنند به تفاهم برسند وصلح را که حق مردم افغانستان است برای این کشور اعاده کنند و نگذارند که دیگران در روند صلح افغانستان آجندا سازی کنند. صائم

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا