اخبارTOPگزارشات

نگرانی مردم از احتمال رهایی هفت هزار زندانی دیگر طالبان // چرا این مسئله یک و یک بار ازسوی امریکا مطرح شد نه از سوی طالبان؟

کابل/ ۱۸قوس/ باختر

مسئلۀ رهایی هفت هزار زندانی طالبان٬ آنهم در زمانی که مذاکرات دوحه وارد مرحلۀ تازۀ شده است٬ یک خبر غافلگیرانه برای جامعۀ سیاسی افغانستان است که واکنش ها و پرسش های زیادی را با خود دارد.

به گزارش آژانس باختر؛ دو روز قبل سرپرست سفارت امریکا در کابل٬ اعلام کرد: «طالبان انتظار دارند که کمتر از ده روز دیگر هفت‌هزار زندانی دیگر این گروه از زندان‌های حکومت افغانستان آزاد شوند.»

او تأکید کرده است که بخش مشخصی در ارتباط به این مورد در توافق‌نامۀ امریکا با طالبان جا داده شده‌است و گفته است: «بخش مشخصی در ارتباط به هفت هزار زندانی دیگر طالبان در توافق‌نامۀ امریکا و طالبان جا داده شده ‌است و اگر محاسبه شوند، طالبان تحت شرایط این توافق‌نامه توقع دارند که این زندانیان تا نیمه‌های ماه دسمبر رها شوند. من تاریخ مشخص آن را به یاد ندارم، این دیدگاه ماست. از آن‌جایی که مربوط ما می‌شود همه بخش‌های توافق‌ نامۀ امریکا و طالبان با یک دیگر گره خورده‌اند. شما نمی‌توانید یک بخش آن را بکشید و بگویید این بخش باید باشد در حالی که بخش‌های دیگر نباشند»

بسیاری از آگاهان این گفته های این دیپلمات امریکایی را سفارشی و تاکیدی دانسته اند که دولت افغانستان باید در پی دریافت جزئیات از مجرای دیپلماتیک شود.

از طرف دیگراین مسئله در حالی مطرح شده است که چهارروز پیش هیئت جمهوری اسلامی افغانستان و هیئت گروه طالبان بعد از آن که روی کار شیوۀ مذاکرات به نتیجه رسیدند٬ رایزنی ها را روی آجندای مذاکرات آغاز کرده اند٬ رسانه های گفته اند که دسته یی گفت وگو کنندۀ طالبان یک طرح بیست و چند ماده یی را پیشنهاد کرده اند که شامل آجندا شود٬ رهایی زندان شامل طرح طالبان نیست.

با آن که هیچ عضو از هیئت گفت وگو کنندۀ طالبان در مورد رهایی هفت هزار زندانی این گروه حرف نزده است و تنها محمد نعیم وردک٬ سخنگوی دفتر سیاسی آنان در دوحه بعد از دیدار هیئت طالبان با زلمی خلیل زاد٬ فرستاده ویژۀ وزارت خارجه برای صلح افغانستان گفت: «در جریان گفت وگو روی رهایی زندانیان طالبان هم بحث شد.»

مگر مطرح شدن یک باره رهایی هفت هزار زندانی طالبان از زندان آنهم زمانی که مذاکرات دوحه تازه از بن بست بیرون شده است و فصل دیگری از این مذاکرات  آغاز شده است٬ پرسش برانگیز است٬ به خصوص سفر ناگهانی خلیل زاد٬ نمایندۀ ویژۀ وزارت خارجۀ امریکا برای صلح  افغانستان آنهم به نام «تقویت روند گفت و گوهای صلح» به منطقه به این پرسش ها افزوده است.

زمانی که توافق نامۀ صلح میان امریکا و طالبان حدود نو ماه قبل امضا شد باید یک ماه بعد آن مذاکرات میان افغانان آغاز می شد٬ مگر با پافشاری طالبان آغاز مذاکرات اضافه از هفت ماه با تاخیر مواجه شد٬ خواست اولی طالبان رهایی پنج هزار زندانی آن گروه بود. مقصد ما این است که طالبان درآن زمان خود مسئله رهایی زندانیان شان را مطرح کردند وتا رهایی پنج هزار زندانی فهرست شده شان همچنان جدی و لجوج باقی ماندند٬ مگر حالا طالبان حرفی از رهایی زندانیان شان ندارند بل٬ این مسئله در زمان سفر خلیل زاد مطرح می شود و از زبان سرپرست سفارت امریکا در کابل همگانی می شود٬ این می رساند که این برنامه یک آجندای سازی تازه از سوی امریکا است.

 بسیاری ها را باور بر این است که این امر در پی ایجاد یک بن بست تازه در روند صلح افغانستان است و می کوشد مشکل تراشی کند.

شمار زیادی از اعضای دو مجلس شورای ملی مخالف چنین یک درخواست از سوی امریکا اند٬ به خصوص این که رهایی اضافه از شش هزار زندانی طالبان٬ ازسوی دولت افغانستان که برای تقویت روند صلح انجام شد٬ پیامدی جز تشدید جنگ و تقویت فزیکی میدان جنگ به نفع طالبان٬ ارمغانی دیگری نداشت.

آنان می گویند: دولت شش هزار و دوصد زندانی طالبان را رها کرد٬ مگر طالبان  از جانب خود هیچ حرکتی برای صلح نشان ندادند٬ نه تنها که آتش بس نکردند٬ بل تنور جنگ را داغ دار کردند٬ شمار زیادی از نمایندگان در دو مجلس تاکید دارند که رهایی هفت هزار زندانی دیگر طالبان پیش از توافق صالح وتامين آتش بس٬ افزودن یک اشتباه براشتباهات گذشته است که نباید تکرار شود٬ از دید اعضای شورای ملی٬ طالبان به تعهدشان پابند نیستند و بیش از پنج هزار زندانی این گروه که پیش ازین رها شدند٬ دوباره به میدان های جنگ برگشته اند. از این میان٬ علی اکبر جمشید، نمایندۀ مردم در ولسی جرگه گفته است: تا زمانی که هیئت گروه طالبان بالای آتش بس توافق نکرده اند٬ هیچگونه امتیازی در راستای آزادی زندانیان گروه طالبان نباید داده شود.

میر رحمان رحمانی٬ رییس ولسی جرگه که در عین حال عضو کمیتۀ رهبری شورای عالی مصالحۀ ملی نیز است٬ بر برقراری آتش بس در کشور تاکید دارد و هشدار می دهد که رهایی زندانیان طالبان قبل از ٖآتش بس و قطع خشونت فاجعه بار است و این برای مردم قابل قبول نیست.

رحمانی تاکید دارد٬ رهایی هفت هزار زندانیان طالب  که توسط سفیر امریکا اعلام شد به افراطیت و تقویت طالبان می انجامد.

میرداود امین٬ استاد یک پوهنتون دولتی در کابل گفت: من با صراحت می گویم که در دوحه٬ روحیۀ همکاری و درک متقابل وجود دارد٬ بالاخره هر دوطرف افغان اند و درک از شرایط و اوضاع کشور دارند٬ فراموش نشود که افغانستان درگیر رقابت های قدرت های بزرگ و کشورهای منطقه است٬ صلح در افغانستان٬ پایان ماجراجویی های این قدرت و این کشورها در افغانستان است٬ کس نمی خواهد که افغانان به صلح برسند٬ توافق اخیر به مزاج بسیاری کشورها برابر نیست٬ طرح یک بارۀ رهایی زندانیان طالب٬ تلاش جز به بن بست کشاندن روند صلح و گفت وگوهای دوحه چیزی دیگری نیست٬ من در این جا فقط به یک نکته اشاره می کنیم: «دید ملی نسبت به قضایا٬ سرنوشت مردم و کشور» فقط همدلی وحدت نظر و وحدت عمل است که ما را به تعریف منافع ملی نزدیک می کند.

عتیق الله امرخیل٬ آگاه امور سیاسی و نظامی در رابطه به درخواست امریکا مبنی رهایی هفت هزار زندانی دیگر زندانیان طالب از حکومت افغانستان می گوید که در توافق نامه یی که بین امریکا و طالبان آن زمان امضا شده بود٬ بسیار مسایل گنگ بود وحتی حکومت افغانستان هم آگاهی نداشت و برخی رسانه ها گنگ بودن بسیاری مسایل را زیر سوال بردند٬ که تا امروز برای مردم روشن نیست٬ امتیاز دهی بی حد به طالبان می رساند که پشت پرده گپ زیادی است٬ با آنهم مسئله کاهش خشونت٬ آتش بس و آغاز مذاکرات میان افغانان٬ مسایل واضح در این توافق نامه بود که طالبان به آن عمل نکردند٬ مگر طالبان با فشار هایی که امریکا بر دولت افغانستان وارد کرد٬ موفق شدند که شش هزار و دوصد زندانی شان را از زندان رها کنند٬

امر خیل مسئله رهایی هفت هزار زندانی طالبان را برنامۀ امریکایی می داند که در آن منافع امریکا دنبال می شود.

امرخیل می گوید: جغرافیای افغانستان برای امریکا خیلی مهم است وبه خاطر رقبای سیاسی اش می خواهد پایگاه های امریکا اش در این جغرافیه موجود باشد و از طالبان منحیث یک حربۀ فشار در برابر روسیه، ایران، چین و رقبای دیگر خود استفاده کند.

شهلا فرید٬ یک تن دیگر از فعالان سیاسی گفت که شرط آزادی هفت هزار زندانی طالبان واعلام آن ازسوی امریکا نشان می دهد که جریان روند مذاکرات میان افغانان بیشتر به دست امریکا است و بر طرف ها فشار وارد می کند، اما به نحوی گروه طالبان را بر حکومت افغانستان ترجیع می دهد.

خانم فرید ادامه داد: برای امریکا منافع سیاسی خودش مطرح است تا منافع افغانستان.

وی افزود: امریکا نخست می خواهد طالبان را داخل نظام کند و جنگ افغانستان را داخلی جلوه دهد تا به اهداف خود در منطقه برسد و افغانستان را در جنگ داخلی به حال خودش رها می کند٬ برای آن که طالبان را بیشتر به خود نزدیک کند و از روسیه و ایران دور کند٬ برای این گروه امتیاز می دهد٬ رهایی زندانیان بیشتر طالبان تحفه یی دیگر برای آن گروه است.

شمار زیادی از آگاهان سیاسی  باور به این دارند که امریکا در تلاش مطرح کردن بیشتر طالبان است و کوشش می کند که این گروه از موقف بالا در گفت وگوهای دوحه برخودار باشد٬ امریکا در آسیای جنوبی منافع کلان دارد و افغانستان و طالبان در این منافع برای آن کشور مطرح است. لازم است که در این بازی های خطرناک سیاسی٬ ما افغانان منافع گمشده خود را دریابیم و آن را حفاظت کنیم و این زمانی امکان پذیر است که ما صرف نظر از سمت قوم و نژاد و زبان٬ ملی فکر کنیم و تعریف واحد از ملت داشته باشیم٬ تک رویی و تک گرایی٬ جز گم شدن منافع افغانستان در بازی های کلان و پیچیده استخباراتی پیامدی دیگری نخواهد داشت. صائم/نعمت

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا